Zagłębie Lubin zdobyło mistrzostwo Polski w piłce ręcznej mężczyzn 19 maja 2007 roku, pokonując Wisłę Płock po dwóch dogrywkach i serii rzutów karnych. To był finał na granicy wytrzymałości, ale sukces nie wziął się znikąd. Poprzedziły go rozwój drużyny, pierwszy krajowy puchar i medale, które wprowadziły Lubin do ligowej czołówki.
Początki i rozwój piłki ręcznej w Lubinie
Początek tej historii nie wiąże się z wielką halą ani walką o mistrzostwo, lecz z Zespołem Szkół Górniczych. To przy nim w 1967 roku powstała męska sekcja piłki ręcznej. Drużyna występowała początkowo jako Górnik Lubin, a jej pierwszym trenerem był Szymon Kanigowski.
Droga do najwyższej klasy rozgrywkowej zajęła ponad dwie dekady. W sezonie 1979/80 zespół prowadzony przez Bolesława Grabowego awansował do II ligi. Kolejny ważny krok wykonał w sezonie 1990/91, już jako Zagłębie. Wywalczył wtedy awans do I ligi, która była wówczas najwyższym szczeblem krajowej rywalizacji.
Na pierwsze duże trofeum nie trzeba było później długo czekać. W sezonie 1992/93 Zagłębie zdobyło Puchar Polski. W turnieju finałowym pokonało Chrobrego Głogów i Wybrzeże Gdańsk, a z Warszawianką zremisowało. Lubinianie pokazali, że potrafią nie tylko wejść do elity, ale również wygrywać rywalizację o krajowe trofea.
Nie był to jednak prosty marsz od pucharu do mistrzostwa. Na ligowe podium Zagłębie weszło w sezonie 2004/05, zdobywając srebro. Rok później dołożyło brąz. Te dwa medale zmieniły kontekst kolejnego sezonu: drużyna przystępowała do niego już jako zespół zdolny walczyć o najwyższe miejsca, a nie jedynie sprawić niespodziankę.
Droga Zagłębia Lubin po mistrzostwo Polski w 2007 roku
Mistrzostwo z 2007 roku miało solidną podstawę: Zagłębie wygrało rundę zasadniczą, odnosząc 19 zwycięstw w 22 spotkaniach. Pierwsze miejsce dawało korzystną pozycję przed play-offami, ale nie oznaczało jeszcze tytułu. O złocie decydowała bezpośrednia rywalizacja w kolejnych rundach.
Lubinianie przeszli przez ćwierćfinał i półfinał bez porażki, a następnie zmierzyli się z Wisłą Płock. Finał rozgrywano do trzech zwycięstw. Zagłębie szybko objęło prowadzenie 2:0, lecz rywal wyrównał stan serii. Wszystko sprowadziło się do piątego meczu w Lubinie, w którym nawet dwie dogrywki nie wystarczyły do wyłonienia mistrza.
Przebieg sezonu 2006/2007
Po zwycięskiej rundzie zasadniczej Zagłębie rozpoczęło play-offy od starć z Piotrkowianinem Piotrków Trybunalski. Wygrało 33:23 i 32:28, zamykając ćwierćfinał w dwóch spotkaniach. W półfinale podobnie poradziło sobie z Olimpią Piekary Śląskie: zwycięstwa 34:31 i 29:25 otworzyły drogę do walki o złoto.
Finał z Wisłą Płock miał już zupełnie inny przebieg.
| Spotkanie | Wynik | Znaczenie dla rywalizacji |
|---|---|---|
| Pierwszy mecz w Lubinie | Zagłębie – Wisła 30:25 | Prowadzenie Zagłębia 1:0 |
| Drugi mecz w Lubinie | Zagłębie – Wisła 28:18 | Zagłębie o jedno zwycięstwo od tytułu |
| Trzeci mecz w Płocku | Wisła – Zagłębie 30:24 | Wisła zmniejszyła straty w serii |
| Czwarty mecz w Płocku | Wisła – Zagłębie 30:29 | Remis 2:2 i konieczność rozegrania piątego spotkania |
| Piąty mecz w Lubinie | 38:38 po dwóch dogrywkach, karne 4:2 dla Zagłębia | Mistrzostwo Polski dla Lubina |
Rozstrzygający mecz odbył się 19 maja 2007 roku. Zagłębie musiało walczyć o tytuł mimo poważnych osłabień. Już w 22. minucie czerwoną kartkę otrzymał Michał Kubisztal, a w końcówce spotkania tak samo ukarany został trener Jerzy Szafraniec.
Jednym z najważniejszych momentów finału był rzut Bartłomieja Jaszki z 18 metrów wraz z końcową syreną pierwszej dogrywki. Bramka wyrównująca utrzymała Zagłębie w grze i doprowadziła do kolejnej dogrywki. Po niej wynik nadal pozostawał remisowy: 38:38.
Dopiero rzuty karne rozdzieliły finalistów. Szymon Ligarzewski obronił próby Tomasza Palucha i Marka Witkowskiego, a Zagłębie wygrało serię 4:2. Po pięciu spotkaniach finałowych lubinianie zdobyli mistrzostwo Polski.
Ten sezon miał również europejski wymiar. Zagłębie dotarło do półfinału Challenge Cup, w którym odpadło z rumuńskim UCM Reșița, późniejszym zwycięzcą rozgrywek. Walka o krajowe złoto toczyła się więc równolegle z udaną rywalizacją pucharową poza Polską.
Zawodnicy i trenerzy mistrzowskiego zespołu
Mistrzowskie Zagłębie prowadził Jerzy Szafraniec. Pod jego kierunkiem drużyna połączyła pierwsze miejsce w rundzie zasadniczej ze skuteczną grą w play-offach. Tytuł wymagał zarówno utrzymania wysokiego poziomu przez sezon, jak i wygrania rozstrzygającego spotkania mimo utraty ważnego zawodnika.
W decydującym finale zagrali między innymi Szymon Ligarzewski, Michał Świrkula, Michał Kubisztal, Adrian Niedośpiał, Tomasz Kozłowski, Łukasz Jasiński, Bartłomiej Jaszka, Marcin Anuszewski, Bartłomiej Tomczak, Piotr Obrusiewicz i Michał Stankiewicz. To grono uczestników najważniejszego meczu, nie pełna lista kadry z całego sezonu.
Najwięcej bramek dla Zagłębia w piątym spotkaniu finałowym zdobyli Tomasz Kozłowski i Bartłomiej Jaszka, po siedem. Kubisztal przed wykluczeniem zdążył dołożyć pięć trafień. Te liczby pokazują, że zdobywanie bramek nie opierało się wyłącznie na jednym zawodniku.
W serii karnych skutecznymi wykonawcami byli Kozłowski, Radosław Fabiszewski, Paweł Orzłowski i Tomczak. Ich trafienia, połączone z dwiema obronami Ligarzewskiego, przyniosły zwycięstwo. Ostateczne rozstrzygnięcie było zatem dziełem kilku graczy, choć najbardziej pamiętny rzut z gry należał do Jaszki.
Pozostałe medale i sukcesy MKS Zagłębia Lubin
Złoto z 2007 roku stanowiło środkowy punkt serii czterech kolejnych sezonów zakończonych na podium mistrzostw Polski. Pozostałe medale męskiego Zagłębia to:
| Sezon | Osiągnięcie |
|---|---|
| 2004/05 | Wicemistrzostwo Polski |
| 2005/06 | Brązowy medal mistrzostw Polski |
| 2007/08 | Wicemistrzostwo Polski |
Srebro zdobyte rok po mistrzostwie uzupełnia obraz tamtej drużyny. Zagłębie nie ograniczyło się do jednego udanego sezonu. Utrzymało miejsce w krajowej czołówce również po zdobyciu najważniejszego trofeum.
Osobno należy traktować sukces pucharowy z sezonu 1992/93. Puchar Polski był pierwszym dużym trofeum męskiego zespołu, natomiast medale ligowe przyszły później i potwierdziły jego pozycję w rywalizacji o mistrzostwo.
Tytuł otworzył też drogę do pierwszego w historii Zagłębia występu w Lidze Mistrzów. W sezonie 2007/08 lubinianie pokonali na wyjeździe SG Flensburg-Handewitt 33:32. To konkretne zwycięstwo dopełnia europejski dorobek zespołu z okresu jego największych krajowych sukcesów.
Znani szczypiorniści w historii klubu
Bartłomiej Jaszka należy do najbardziej rozpoznawalnych zawodników związanych z Zagłębiem. W Lubinie był jednym z bohaterów mistrzowskiej drużyny, a później zdobył z reprezentacją Polski brąz mistrzostw świata w 2009 roku. Jego historia łączy więc klubowe złoto z sukcesem na arenie reprezentacyjnej.
Michał Kubisztal wyróżniał się przede wszystkim skutecznością. W mistrzowskim sezonie 2006/07 został królem strzelców ekstraklasy z dorobkiem 222 bramek. Indywidualne osiągnięcie szło w parze z najważniejszym sukcesem zespołu, co dobrze pokazuje jego znaczenie dla ówczesnego Zagłębia.
Szymon Ligarzewski zapisał się w historii klubu jako bramkarz, którego interwencje rozstrzygnęły walkę o złoto. W jego przypadku nie trzeba odwoływać się do rekordów czy ogólnych ocen. Dwie obrony w decydującej serii karnych miały bezpośredni wpływ na wynik finału.
W opowieści o mistrzowskim zespole swoje miejsce mają również Tomasz Kozłowski i Bartłomiej Tomczak. Kozłowski należał do najskuteczniejszych graczy ostatniego finału, a obaj wykorzystali rzuty karne w serii przesądzającej o tytule. Pamięć o sukcesie Zagłębia obejmuje dzięki temu nie tylko najbardziej znane nazwiska, lecz także konkretne działania zawodników w najważniejszym momencie.
Znaczenie Zagłębia Lubin dla sportu w mieście
Mistrzostwo Polski sprawiło, że Lubin znalazł się na szczycie krajowej piłki ręcznej mężczyzn. Późniejszy udział w Lidze Mistrzów przeniósł nazwę miasta do rywalizacji z europejskimi zespołami. Wyniki szczypiornistów dawały miejscowemu sportowi rozpoznawalność także poza krajowymi rozgrywkami.
Znaczenie Zagłębia nie sprowadza się jednak do jednego finału. Historia rozpoczęta przy szkole górniczej obejmuje kolejne awanse, krajowy puchar i cztery medalowe sezony z rzędu. To ciągłość, która osadza piłkę ręczną w sportowej tożsamości Lubina.
Rok 2007 pozostaje najmocniejszym punktem tej opowieści. Pokazuje drogę od lokalnej drużyny do zespołu, który wygrał rundę zasadniczą, przetrwał pięciomeczowy finał i sięgnął po mistrzostwo w ostatnim możliwym rozstrzygnięciu: serii rzutów karnych.
